Eiður án landamæra

Gamall starfsbróðir minn af tvennum vígstöðvum; úr fréttamennskunni og utanríkisþjónustunni, Eiður Guðnason, bloggar flesta daga um málfar fjölmiðla og frammistöðu þjóðareignarinnar RUV. Þetta er þarft framtak og lesið af mörgum og líkar vel flestum, sem ég hitti, enda hafa sem betur fer ennþá margir áhuga á íslenzku máli og framtíð þess. Sumum finnst eflaust Eiður vera full smámunasamur, en svo er auðvitað ekki. Fjölmiðlar hafa skyldum að gegna gagnvart móðurmálinu og mér finnst margir í forsvari fjölmiðla sofa á verðinum.

Umhyggja Eiðs snýst ekki einvörðungu um rétta og hefðbundna málnotkun, heldur ekkert síður um að varðveita fjölbreytilegt málfar og tungutak. Mér finnst líka með fádæmum hvað margt fjölmiðlafólk hefur fallið í þá gryfju að nota einhæft orðaval. Það skortir vissa reisn yfir tungutaki þess. Íslenzkan er ljóðrænt tungumál, auðugt af blæbrigðum og líkingum og vel skrifaður texti getur verið hrein unun að lesa, málfarsins eins vegna.

Ef fjölmiðlar ætla að bregðast skyldum sínum gagnvart móðurmálinu og hafa hvorki prófarkalesara að störfum né málfarsráðunauta, þá er gott að vita af aðhaldi vel skrifandi manna á borð við Eið. Mér hefur oft dottið í hug að þörf sé á sjálfboðaliðum til starfa innan ristjórna og fréttastofa við það eitt að leiðbeinda nýju fjölmiðla fólki, því svo sannarlega hafa skólarnir brugðizt í því hlutverki eftir að breytingar voru gerðar á grunnskólalögum og móðurmálskennslu skipað í baksæti.

Líkt og samtökin Læknar án landamæra hafa tekið að sér að hjálpa til á ófriðarsvæðum mætti hugsa sér sveitir "Málfræðinga án landamæra" við björgunarstörf inni á fjölmiðlum. Þangað til höfum við bara Eið án landamæra, og verðum að sýna honum stuðning.