Því verr gefast heimskra manna ráð, sem fleiri koma saman

Ég hef verið tregur við að blogga og set hugleiðingar mínar frekar á skjá hér í mínu einkahorni fremur en á auglýstum bloggsíðum fjölmiðlanna, enda eru þær einkum ætlaðar vinum og ættingjum.

Bloggflóðið hefur gert marga að "fréttamönnum" án þess að þeir þekki eða virði hinar skráðu og óskráðu reglur fréttamennskunnar. Í heild sinni sýnist mér bloggheimur hafa þróast í að verða hið nýja "meinhorn" nútímans.

Um bloggvitringa finnst mér vel eiga hugleiðing Jóns G. Friðjónssonar, úr 49. þætti hans um Íslenzkt mál í Morgunblaðinu, en þar sagði hann svo:

"Flestir munu kannast við málsháttinn Því verr duga/gefast heimskra manna ráð sem fleiri koma saman. Hann á rætur sínar í Laxdæla sögu, ummælum Ólafs þá er hann hafði lent í hafvillu. Menn greindi á hvert stefna skyldi og var skotið til hans að skera úr um það. Hann hallaðist á sveif með Erni stýrimanni, gegn vilja flestra innanborðs, og mælti: Það vil ég að þeir ráði sem hyggnari eru; því verr þykir mér sem oss muni duga heimskra manna ráð, er þau koma fleiri saman (Laxd., 21. k.)

Sömu hugsun er að finna annars staðar í fornu máli, t.d. í Hauksbók: Oft dvelur (tefur) góð ráð fjölmenn yfirseta og í Hungurvöku: ...á einn veg reyndist það ávallt að eiga undir mörgum heimskum, er einn vitur maður má vel fyrir sjá með stillingu."

Þessi hugsun leitar oft á mig í hinni ástríðufullu umræðu um íslenzk efnahagsmál á bloggsíðum fjölmiðlanna.